Cosmetische correcties zijn als alcohol en drugs.

Nederland, Bloemendaal, 20 mei 2014Nathalie Huigsloot Foto: Merlijn Doomernik

Geschreven door huysgenoot Nathalie Huigsloot

Cosmetische correcties zijn als alcohol en drugs. Het zijn troosters van onze tijd, maar het helpt in de kern niet.

Carice van Houten was trending topic. Ze zat bij DWDD en haar gebit was zichtbaar veranderd. Gevolg: de wereld stond in brand. Half twitterend Nederland deed een plasje over haar nieuwe tanden, zo ook collega-tv-persoonlijkheid Britt. “Wat leuk, Yolanthe en Carice hebben dezelfde tandarts nu”. Carice voelde zich geroepen op de ophef te reageren. “Mensen denken: het is de druk van Hollywood,” verklaarde ze. “Maar dat heeft er helemaal niks mee te maken. Ik heb het puur voor mezelf gedaan.”

Tijdens mijn zoektocht voor mijn boek Het Botoxdilemma hoorde ik het vrouwen die aan zichzelf hadden laten sleutelen vaak zeggen: ”Ik heb het voor mezelf gedaan. Voor mijn man hoefde het niet, die vindt me mooi zoals ik ben, nee, ik doe het puur voor mezelf.’
Volgens de psychologen is dat zelfbedrog.
Robinson Crusoe zou op zijn onbewoonde eiland nooit last van zijn uiterlijk hebben gehad. Hij kon zo lelijk zijn als de nacht, maar zonder mensen om je heen lijd je daar niet onder. Pas toen Vrijdag aanspoelde, zou hij ermee geconfronteerd kunnen zijn.
Er zijn ook heel mooie foto’s van. Mensen werden gefotografeerd in een donkere ruimte zonder dat ze dat wisten. Niemand lachte op die foto’s en niemand zag er aantrekkelijk uit. Waarom? Omdat ze geen relatie met een ander aangaan. En dat is nodig om überhaupt van schoonheid te kunnen spreken.

Dat het toch voelt alsof je het weldegelijk voor jezelf doet als je afvalt, je rimpels wegspuit of je tanden vol facings laat zetten, heeft met de neiging te maken de waarheid buiten jezelf zoeken. Vooral vrouwen hebben daar een handje van. Terwijl mannen eerder vanuit hun eigen waarheid naar zichzelf kijken, bezien vrouwen zichzelf door de ogen van ‘de wereld. Door die voortdurende buitenstaandersblik word je onzeker. Want als je je identificeert met de onrealistische standaard zoals die in in reclames en de bladen wordt voorgeschoteld, steek je er zelf al gauw bleekjes bij af. Door het huidige selfies tijdperk waarin we voortdurend foto’s van onszelf op Facebook plaatsen wordt die neiging nog eens versterkt. Die buitenstaandersblik wordt als het ware geïnternaliseerd. Zelfs als er niemand is kijk je nog met dat derde, kritische, oog naar jezelf. Waardoor het voelt alsof je het voor jezelf doet als je een kritiek punt laat weggummen.

Maar aan jezelf sleutelen doe je niet voor jezelf. Dat doe je voor anderen. Uit angst hun liefde of bewondering te verliezen. Uit angst geen werk meer te krijgen. Uit onzekerheid over wat dan ook. En die onzekerheid hang je aan je uiterlijk op. Die geef je de schuld.
Psychologen zien botox dan ook niet als een zegen van deze tijd. Ze zetten botox en fillers in hetzelfde rijtje als alcohol en drugs, het zijn troosters van onze tijd. Maar het helpt in de kern niet.

In Amerika is er onderzoek gedaan naar geluk, liefde en verbondenheid. Er bleken grofweg twee groepen mensen te zijn: Mensen met een heel sterk gevoel van liefde en verbondenheid, en een groep die daarmee worstelde en zich altijd afvroeg of ze goed genoeg was. Wat de eerste groep onderscheidde van de tweede was dat ze durfden los te laten wie ze dachten te moeten zijn in de ogen van anderen. Ze verdoofden hun kwetsbaarheid niet door te gaan shoppen, te gaan drinken, te gaan snacken of door het vet uit hun kont in hun wangen te spuiten, ze voelden zich in al hun onvolmaaktheid de moeite waard om geliefd te worden.

Dit is geen pleidooi om nooit meer naar de tandarts te gaan. Evenmin om Carice van Houten in een hoek te willen zetten, want wie weet was deze ingreep wel uit medische in plaats van esthetische overwegingen. Maar het is wel een pleidooi voor meer openheid van zaken en minder geheimzinnigheid. Laten we niet net doen alsof we de tijd kunnen stilzetten en stiekem de cosmetisch arts de hand schudden. Laten we stoppen met zeggen dat we het puur voor onszelf doen en een stukje dieper in ons hart kijken. Welke angsten spelen er, waar zijn we bang voor?
Volgens mij wordt de wereld er dan echt mooier op.
Meer informatie over Nathalie Huigsloot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Voorgestelde posts