De roddel is sterker dan het argument

Geschreven door huysgenoot Erik Mathlener 

De divisie-directeur stond bekend als een vreselijke boeman. Er gingen de wildste verhalen over hem rond. Zo zou hij zich dikwijls bemoeien met beleid en uitvoering van een andere divisie. De onze. En daar nog mee wegkomen ook, want iedereen was bang voor hem.
Andere meningen veegde hij van tafel. Vriendjes zette hij op mooie functies. Mensen renden soms huilend zijn kantoor uit. Kortom, je bleef liever bij hem uit de buurt.

Dat is me lang gelukt. Tot die ene dag…

Ik zou bij hem op kantoor komen om over een belangrijk project te spreken. En ik had een vermoeden dat ik een andere mening had dan hij. Door alle informatie die ik over hem gehoord had, was ik behoorlijk zenuwachtig. Je begrijp dat ik er nogal tegenop zag.

Zijn secretaresse ontving me en deed de deur van zijn heiligdom voor me open. Gespannen probeerde ik zo ontspannen mogelijk te zijn en ging zitten aan zijn bureau. Recht tegenover de vijand. Hij keek nauwelijks op van zijn toetsenbord.

Daar zat ik dan. Te wachten tot de man genegen was om mijn aanwezigheid op te merken. In die minuut ging er van alles door me heen. Hoe zou het gesprek verlopen? Hoe zou hij op mij reageren?
Zou ik spijt krijgen van mijn ideeën? Maar ook: dit is te idioot voor woorden. Hij kan me wat. Ik zeg gewoon wat ik ervan vind. En als hem dat niet aanstaat, dan maar niet.

Even later was hij klaar en draaide zich naar me toe. ”Zo, Erik. Mooi dat je er bent,” begon hij. Al snel ging het over mijn project en vertelde hij zijn ideeën. Waarop ik gedurfd de mijne deelde, die inderdaad op een aantal punten anders waren. Onrustig wachtte ik zijn reactie af. Zou ik nu ook zijn gebrul over me heen krijgen? Was dit het onvermijdelijke einde van mijn loopbaan?

Nee. Integendeel. Hij had geïnteresseerd geluisterd. Maakte aantekeningen. Het werd uiterst vriendelijk en bijna vriendschappelijk. Met een grote glimlach en hartelijke handdruk namen we afscheid. Achteraf analyseerde ik hoe de vork mogelijk in de steel kon zitten. De man had inderdaad een sterke mening. Ik denk dat hij een eigen stijl had ontwikkeld: ongenadig hard roepen hoe het zit, en als iemand me durft tegen te spreken, dan is dat wellicht de moeite waard om naar te luisteren.
De verhalen – of beter gezegd: de roddels – hadden me echter op het verkeerde been gezet.

Zo zie je maar wat een sterke uitwerking een verhaal kan hebben. Je begrijpt dat ik als corporate storyteller liever de positieve kracht gebruik.
Want veel mensen luisteren nu eenmaal beter naar verhalen, dan naar argumenten. Als je dat besef eenmaal hebt, ga je ook verhalen vertellen.
Let maar op.

Meer informatie over huysgenoot Erik Mathlener 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Voorgestelde posts