Deel 2 van het spraakmakende interview met huysgenoot Robert Bridgeman!

On_braintrain_2

Geschreven door huysgenoot Robert Bridgeman
Door wie of wat raak je geïnspireerd?
Mijn grootste inspirator is Harry Bellafonte, de zanger/acteur uit de jaren 50/60. Bellafonte was wereldberoemd door zijn optredens. Met zijn faam, netwerk en geld hielp hij anderen. Zo droeg hij bij aan de negerrechten beweging in Amerika en werkte hij met Martin Luther King. Ook was hij betrokken bij het einde van de apartheid in Zuid Afrika. En één van de drijvende krachten achter het nummer We are the world. Ik hou van veelzijdigheid. De man had werkelijk impact en gebruikte zijn talenten for the good of all. Zo heb ik mijn leven ook vormgegeven. Nu nog op kleinere schaal dan Harry, maar wie weet wat de toekomst brengt. We gaan gewoon door.

Wat heeft voor jou de doorslag gegeven om op zoek te gaan naar vervulling en geluk?
Het grappige is dat ik daar niet naar hoefde te zoeken. Na mijn plotselinge transformatie waren die er ineens. Ik wist alleen niet hoe ik ze kon overbrengen op anderen, dat is de zoektocht geweest. Kijk, als je jarenlang ergens naartoe werkt, kun je anderen leren hoe je daar kunt komen. Bij mij was het echter een kwantumsprong naar een hoger bewustzijn. Geluk en voldoening zijn bijproducten van bewustzijn. Ik moest terug van dat bewustzijn naar het normale leven om de weg in omgekeerde volgorde te vinden zodat ik anderen kon vertellen hoe er te komen. Nu dat gelukt is kan ik heen en weer reizen tussen de uitdagingen van het dagelijkse leven en intens geluk. Dat is ook wat ik wil belichamen, een inspirator die zelf met beide voeten in de klei staat, een gezin heeft, een onderneming runt, in de file staat en belasting moet betalen. Daar kunnen mensen zich mee identificeren.

Je hebt op verschillende plekken op de wereld gemediteerd, maar welke van deze plekken heeft in jouw ogen het meest bijgedragen aan wie je nu bent?
Mijn meest intense ervaring op het gebied van meditatie was drie weken in een hutje in Thailand. Het hutje was onderdeel van een klooster, maar ik was helemaal alleen. Ik mediteerde van 04:30 ’s ochtends tot 19:00 ’s avonds geheel op eigen discipline. Na 11:00 mocht ik niet meer eten en volledige afzondering. Normaal heb je tijdens retraites een bepaald programma wat je volgt en een meditatieleraar die je dagelijks spreekt. Ik mocht om de twee dagen met de meditatiemeester spreken en stond er verder alleen voor. Wat daar zo gaaf aan was, is dat ik mezelf op een heel diep niveau leerde kennen. Ik had volle verantwoordelijkheid, ook als het tegenzat moest ik het zelf doen. Na twee weken mediteren doet alles pijn als je om 4:00 je bed uitrolt. Dan toch doorgaan en blijven verdiepen. Een enorme uitdaging die me heeft geholpen in het dagelijks leven de schouders eronder te houden en te blijven gaan, wat er ook gebeurt.
Meer informatie over huysgenoot Robert Bridgeman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Voorgestelde posts