Het Niet Weten

NL0603_6

Geschreven door huysgenoot Marco Pesch

Simone van Saarloos en Wilfried de Jong. Zomergasten had een primeur te pakken met de jongste deelnemer ooit en wij hebben natuurlijk een mening. Op Twitter werd Simone weg gezet als dom wicht met geen rode draad. Het samenspel werd bejubeld en Wilfried was als vanouds te bang om stiltes te laten vallen. Op mij kwam het duo Wilfried de Jong en Simone van Saarloos over als Mars en Venus. Niet alleen sekse, maar ook hun brein. Samen onderdeel van één geheel, maar echt tot elkaar komen doen ze niet. En dat zat hem in het niet weten.

Om mij heen gonst al geruime tijd het niet weten. Ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet wat ik wil. Ik weet niet waar ik heen ga. Ik weet niet waarom ik hier ben. En dat is allemaal okay. En Wilfried vond dat maar raar. Wij als stuurloze dertigers steken elkaar natuurlijk als kuddedieren aan met dit verschijnsel en ook demografie zal hier een bijdrage aan leveren, maar Simone introduceerde Het Niet Weten subtiel aan het Nederlandse publiek. Middels de uitzending, tweets, recensies en koffiemachine lulpraat. Het niet weten en er okay mee zijn.

“Erik, ik moet je wat vertellen”, zo begon mijn ontslag aankondiging 5 jaar geleden voor mijn toenmalige werkgever in de financiële dienstverlening. Weinig had ik opgestoken van de slecht nieuws cursus, want Erik stond al in de lift te wuiven. Hij had honger. Nog nooit heeft een lift rit van 5 verdiepingen zo lang geduurd. Eenmaal tussen de soep en de saladebar hield ik het niet meer van de zenuwen en stamelde dat ik iets serieus wilde bespreken. Nu, 5 jaar later, dient zich eenzelfde situatie aan. Destijds was ik 100% ervan overtuigd dat ik mijn carrière als consultant op moest zeggen om het te gaan maken als acteur. Tientallen rollen verder, een eigen film geproduceerd, pers gehaald en vooral mezelf ontdekt zit ik wederom in hetzelfde pakket. Ik weet het niet (meer).

Acteren is de droom. Presenteren is de cashcow. Produceren is de leverancier. Stemacteren en modellenwerk is de afleiding. Locatiemanagement is de stabiele factor. Maar iets in mij dwingt mij om mijn droom los te laten, mijn cashcow naar de slacht te brengen, van leverancier te wisselen en verdomme eens andere afleiding ga zoeken. En wederom sluit ik een hoofdstuk, sla ik de bladzijde om en tref ik lege pagina’s aan. Dat ze ingevuld gaan worden met woorden, herinneringen en ervaringen staat buiten kijf, maar wat hier komt te staan, dat weet ik niet. En dat is okay.

Meer informatie over Marco Pesch

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Voorgestelde posts