Hoe kunnen we onze digitale herinneringen goed beleven?

  • screen

Geschreven door huysgenoot Marco van Beers 

Je bent waarschijnlijk wel eens in Parijs geweest. Hier heb je vast gelopen over de Champs­Élysées, een bezoek gebracht aan de Arc de Triomph en de Eiffeltoren beklommen. Hoogstwaarschijnlijk heb je daar ook een klein plastic veel te duur Eiffeltorentje gekocht wat nu ergens stof staat te vangen op een boekenplank, maar zo af en toen pak je het figuurtje op en het brengt je meteen terug naar die tijd in Parijs. Het souvenir is een drager geworden van ervaringen, emoties en herinneringen aan dat moment in je leven. Dit suggereert dat fysiekheid en tastbaarheid een belangrijke rol spelen in het herleven van herinneringen. Dit schept meteen de vraag: Kunnen we nog levendige herinneringen creëren in een wereld waar alles wordt beleefd door een touchscreen?

Dankzij de opkomst van de smartphone zijn onze zorgvuldig uitgezochte fysieke herinneringen verdrongen door een grote collectie van digitale beelden. Foto’s van een vakantie van met je grote liefde staan tussen foto’s van Grumpy Cat en het prijskaartje van die ene jurk die je graag zou willen hebben.

Beeldschermen zijn ambigue oppervlaktes die een diversiteit aan content laten zien. Tussen het scherm en de herinnering is daardoor helaas geen connectie meer. Herinneringen zijn dan ook maar één swipe van verwijderen vandaan. In andere woorden; onze herinneringen zijn een grote collectie ongrijpbare plaatjes tussen irrelevante beelden geworden. Die allemaal op hetzelfde schermpje met dezelfde interacties worden herbeleefd.

Hoewel we nu meer herinneringen dan ooit kunnen vastleggen en opslaan is er nog geen goede designtaal ontwikkeld om deze te kunnen herleven. Een taal die dezelfde ervaring geeft zoals bij dat kleine plastic Eiffeltorentje, met speciale interacties, geluiden en fysiekheid die vaktoepassing zijn voor dat moment. Dankzij de ambiguïteit van de schermen zal dit een enorme uitdaging zijn, een uitdaging die misschien onmogelijk is.

Er is ‘emotional design’ wat zich richt op empathische structuren in webdesign om gebruikers langer op een site te houden en te zorgen dat er convergentie plaats vindt. Dit is hetzelfde voor Google zijn ‘material design’. Ze richten hun pijlen op de gebruiker van A naar B krijgen zonder deze te verliezen. Deze design methodes/filosofiën/talen brengen allemaal iets nieuws. Helaas richt geen enkele van deze talen zich op het creëren van unieke momenten door op maat gemaakte interacties.

In de context van het zoeken naar nieuwe digitale paradigma’s is het belangrijk om te snappen hoe we herinneringen digitaal herbeleven. Gelukkig wordt hier onderzoek naar gedaan, onder andere door Elise van den Hoven. Haar onderzoek ‘Materialising Memories’ probeert uit te vinden hoe design en gecureerde digitale content kan leiden naar een betere herbeleving. Het is goed om te zien dat de wetenschap dit een belangrijk onderwerp vindt, maar designers moeten ook flink aan de slag.

Op het moment zijn er een handvol ontwerpers die nadenken hoe we een digitale narratief kunnen ontwerpen voor onze herinneringen. Hun pogingen focussen zich vooral op expliciete acties die gebruiker moet doen. Zoals het selecteren van foto’s, tekst toevoegen en deze orderen. Hoewel het een interessant richting is, is het nog maar een eerste stap.

Kunnen we onze digitale herinneringen nog levendig herbeleven door een scherm? Misschien. Wellicht is onze manier van herbeleven aan het mee evolueren met onze technologische ontwikkelingen. Misschien ook niet. Daarom is het belangrijk dat wetenschappers en ontwerpers onderzoeken hoe digitale herinneringen net zo waardevol kunnen zijn als onze tastbare.

Meer informatie over huysgenoot Marco van Beers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Voorgestelde posts