Frank Krake in zijn blog: ‘Bankroet, fout of goed?’ (deel 1) over het contrast met Amerika, faillisementen en zijn eigen ervaring.

3

Geschreven door huysgenoot Frank Krake

In de vroege middeleeuwen werd de boodschapper van slecht nieuws gestenigd, gekruisigd, gevierendeeld of met pek besmeurd. Onderweg met het vervelende nieuws, op zijn weg dus naar de verdoemenis, wist hij al welk lot hij zou ondergaan. Dat weerhield hem er niet van zijn opdracht te volbrengen.
Zie hier de gelijkenis met de hedendaagse ondernemer die met zijn bedrijf in zwaar weer verkeert. Vechtend voor het voortbestaan, risico’s nemend met de hoop toch uit het dal te kruipen, maar vooral met één gegeven in het achterhoofd; Als het mis gaat, dan ben ik voor mijn leven getekend. Want zo gaan wij om met gefailleerde ondernemers in Nederland.

Ik spreek uit ervaring, heb het zelf mogen ervaren. Na jarenlang te hebben gevochten als een leeuw, drie wereldrampen te hebben doorstaan en 2 reorganisaties te hebben doorgevoerd, gebeurde het onvermijdelijke. Mijn productiebedrijf in tuinmeubelen, Unimeta BV in Enschede, ging gierend failliet. Ingeleid door het bankroet van een Chinese(!) toeleverancier ging mijn bedrijf er uiteindelijk achteraan. Daarbij koos ik er zelf voor om tot het einde toe als kapitein op de bok te blijven staan. Om te redden wat er te redden viel en te knokken tot de laatste snik (Euro) voor het voortbestaan van het bedrijf. Mij niet realiserend dat je jezelf daarmee in de spotlights zet van de wolven, die geduldig wachten om je te verslinden. 36 Jaar was ik. Noem dat jonge onbevangenheid, naïviteit of onwetendheid. Maar de gevolgen waren enorm.

Het begint al met de kromme situatie dat alle 300 medewerkers onmiddellijk een uitkering kregen en geholpen werden door instanties als het UWV en de vakbonden. Iedereen dus, behalve ik. Een mentale dreun van jewelste. Dat geeft direct aan hoe de Nederlandse overheid over ondernemers denkt; ”Jammer dan, risico’s genomen en niet gelukt, dus pech gehad”. Als DGA ben je tot het uiterste gegaan om het onafwendbare toch nog af te wenden. Jarenlang 80 tot 100 uur in de week bezig geweest met het redden van het bedrijf en daarmee de werkgelegenheid van al die mensen, de boterham voor al die gezinnen. Jarenlang enorme bedragen aan belastingen afgedragen aan de BV Nederland. Maar als het dan mis gaat, sta je in de kou. ‘Eigen schuld, dikke bult”, zegt de overheid impliciet daarmee.

Na een week thuiszitten heb ik mijn rug gerecht en de stoute schoenen aan getrokken. Geld geleend van familie, vrienden en bekenden, een tweede hypotheek op de woning genomen en daarmee een nieuw bedrijf gestart genaamd Bukatchi BV. Opnieuw in de tuinmeubelen, maar nu een kop-staart in plaats van een productiebedrijf. En toen kwam het. Ik was immers failliet gegaan. Had een kruisje op mijn voorhoofd staan. Had gefaald. Was zelfs persona-non-grata bij veel klanten. Klanten waar ik meer dan tien jaar kind aan huis was geweest, wilden me voorlopig niet meer zien, banken namen niet eens de moeite voor een afspraak en de omgeving wees me na. En dan toch de edele moed houden jezelf daar door heen te slaan en oplossingen te zoeken. Het kostte bloed, zweet en tranen, maar het is me gelukt. Met heel veel moeite. En het had zoveel makkelijker kunnen zijn. Met een beetje medewerking van alle kanten en met een overheid die het beeld van een gefailleerde ondernemer weet bij te stellen. Want het is geen besmettelijke ziekte. Je bent niet zielig en je hoeft je niet te schamen.

Meer informatie over huysgenoot Frank Krake

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

 

Voorgestelde posts